Miejski portal informacyjny:
Świnoujście

W dawnym sowieckim bunkrze (schronie przeciwlotniczym) po rozpadzie ZSRR postanowiono urządzić klub młodzieżowy Phobos. Lokal jest dopiero przygotowywany, przebywa w nim siedem osób, w tym właściciel i DJ. Cała grupa zostaje uwięziona w tym miejscu po tym, jak zamykają się drzwi pancerne i następuje awaria elektryczności. Okazuje się jednak, że to tylko początek koszmaru. W bunkrze zaczynają działać tajemnicze siły, które wzmagają w bohaterach najrozmaitsze fobie. Tak np. jedna z dziewczyn doświadcza filofobii (strachu przed byciem w związku, przed zakochaniem się), druga natomiast zapada na pirofobię (paniczny lęk przed ogniem). Pozostali członkowie grupy cierpią natomiast na mizofobię, aletofobię, akwafobię, skolesofobię i nekrofobię.

Tak w skrócie przedstawia się ponoć fabuła rosyjskiego filmu „Fobos: klub strachu”. Z gry „Phobos 1953” dowiadujemy się natomiast, co działo się w bunkrze 60 lat wcześniej. Jak się okazuje, było to miejsce, w którym KGB przeprowadzało drastyczne eksperymenty z obszaru parapsychologii i psychiatrii, dotyczące np. telepatii czy granic wytrzymałości ludzkiego umysłu.

Główną osobą odpowiedzialną za powstanie „Phobos 1953” jest Gieorgij Beloglazov, szef studia Phantomery Interactive. Przygotował on także ścieżkę dźwiękową, co specjalnie nie dziwi, jako że od lat nagrywa muzykę industrial i dark ambient – przede wszystkim w ramach projektu Anthesteria. Muzyka do „Phobos 1953” nie jest jego pierwszym soundtrackiem – wcześniej nagrał m.in. dźwięk do gier Sublustrum i Metro 2033 (ta ostatnia inspirowana jest postapokaliptyczną powieścią Dymitra Głuchowskiego). Warto zwrócić uwagę także na split Anthesterii z projektem Stalnoy Pakt, poświęcony wojnie rosyjsko-japońskiej i utrzymany w bardziej militarnym klimacie.

Płyta „Phobos 1953 OST” liczy sobie 9 utworów. To muzyka otaczająca, stanowiąca tło dla wydarzeń. Większość utworów oparta jest o niejasne, rozmyte plamy dźwięków (nie tylko elektronicznych), niekiedy układające się (jakże niepostrzeżenie) w proste, ale sugestywne quasi-melodie. Wbrew temu, co moglibyśmy sądzić, muzyka przez większość czasu nie jest złowroga czy diaboliczna. Skłonny byłbym raczej powiedzieć, że album z jednej strony przenika atmosfera tajemnicy, z drugiej natomiast jakiś nieuchwytny smutek. Ta nuta melancholii jest nawet zrozumiała – cofamy się wszak w czasie, do dawno minionych lat znaczonych uczuciami żalu, cierpienia, rozczarowania i lęku. Bardzo ciekawe jest to, że muzyka broni się sama, choć z pewnością nabiera jeszcze większej mocy w zestawieniu z pięknie dopracowaną, sugestywną grafiką. Nawet jednak same tylko oszczędne dźwięki Anthesterii wystarczą, by móc wyobrazić sobie duchy katów i ofiar w mdłym świetle żarówek oświetlających podziemia bunkra.


Anthesteria - Phobos 1953 OST, Zhelezobeton / 7 Hz Recordings 2010

1. 1953, 2. Inside the Bunker, 3. Psychokinesis, 4. Mercurial Shower Facility, 5. Electric Shadows, 6. The Cell, 7. Black March, 8. Shortwave Solitudes, 9. Electric Shadows